- Γεώργιος Παυλόπουλος (1922)
Δημοτικό (1925)
Γεώργιος Γκιόκας (1938)- Ο Σαραλέκας (-)
- Η παλιά γειτονιά (-)
- Δημοτικό σχολείο (22-5-1940)
- Μιλτιάδης Σεφερλής (1950)
- Απόκριες (1954)
- Γυμναστικές επιδείξεις (1954)
- Ερυθρός Σταυρός (1956)
- 25η Μαρτίου (1956)
- Βόλτα στο Σιδ. Σταθμό (1956)
- Απόκριες (1957)
- Λιοτρίβι Κουφόπουλου (1957)
- Πανηγύρι Αγουλινίτσης (1957)
- Πλύσιμο στη Σκάφη (1957)
- Ταμπλό Βιβάν (25-3-1957)
- Κεντρική οδός Επιταλίου (1957)
- Ιππικοί αγώνες Επιταλίου (1958)
- 28η Οκτωβρίου (1958)
- Κεντρική οδός Επιταλίου (1958)
- Χρήστος Μπεκυράς (1958)
- Νίκος Ρουσσάκης (1958)
- Ομάδα στη Λίμνη (1959)
Δημοτικό Σχολείο (1959)- Απόκριες (1960)
- Αυτοσχέδιος Θίασος (1960)
- Σχολικό θέατρο (1960)
Οδογέφυρα π. Αλφειού (1961)- Μήτσος Δεμέναγας (1962)
- Σχολικές εξετάσεις (1963)
- Αγιος Δημήτριος (2009)
- Κατάλογος φωτογραφιών
Ο Σαραλέκας (άγνωστη χρονολογία)
![]() |
Αυτή η φωτογραφία θέλει προσοχή, να μη χάσουμε την προοπτική και την ψυχολογία της. Η εικόνα λειτουργεί σε τρία επίπεδα. Πάνω από το τραπέζι, όρθιος ο περιβόητος Σαραλέκας, μεγάλη φυσιογνωμία κάποτε στην αγορά της Αγουλινίτσας, εδώ σε ρόλο συμποσίαρχου ή βασιλέως! (το πραγματικό του όνομα, Πετρόπουλος). Στο κέντρο ο γέρo-Λούης Παπανικολόπουλος, μπρούκλης από τη Δίβρη, θείος των διοσκούρων αδελφών Χρήστου και Γιάννη. Στην άκρη δεξιά ο Αυγέρης Καίσαρης (αδελφός τού Σπήλιου). Οι άλλοι αγνώριστοι αλλά όχι άγνωστοι. Στο λευκοστρωμένο τραπέζι εκτίθενται τα "νομιζόμενα". Το πιάτο με τα ψάρια (σε πρώτη ζήτηση...) μόλις ισορροπεί στην αναποδογυρισμένη καράφα. Σε άλλη σύνθεση, νεροπότηρο σπιρτόκουτο και στην κορφή το κοντόγιομο ποτηράκι του κρασιού. Κάτω απ' το τραπέζι πέτρες, λιθάρια και ξύλα, λες και εκειδά σωράστηκε ολόκληρο το Παρελθόν! Τα πόδια του τραπεζιού ενισχυμένα με "παξιμαδάκι". Λουστραρισμένα με βερνίκι της Αραβίας τα μαύρα μποτίνια, όλα μαζί, σαν ανυπόμονα άλογα, στο μπαρ όπου τα πίνουν οι καουμπόηδες. Αλλά οι καουμπόηδες πως μπορούν και κρατάνε τέτοια βικτωριανή σοβαρότητα; Με λυπημένη σχεδόν ευθυμία απολαμβάνουν το γλεντάκι τους, χωρίς να λασκάρουν το λαιμοδέτη ή να παραβιάζουν στο ελάχιστο τις κοινωνικές συμβάσεις της προπολεμικής εποχής. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, κάτι απροσδιόριστο που μας ξεφεύγει, "κάτι από αυτά που έζησαν, πέθαναν και άφησαν σε μάς την ανάμνησή τους".






