Πλύσιμο στη Σκάφη 1957

«Τάκου-τάκου, ο αργαλιός μου / τάκου κι' έρχεται ο καλός μου» τραγούδαγε -τω καιρώ εκείνω- η Σοφία Βέμπο με τη στιβαρή φωνή της. Και είναι τόσα πράγματα που πρέπει να προλάβεις στις προετοιμασίες του γάμου: να αεριστούν τα παπλώματα, να τιναχτούν τα χαλιά, να φρεσκαριστούν τα ασπρόρουχα για το κανίσκι. Σκάφες, κοφίνες, κακάβια της μπουγάδας, σιδεροστιές και ορθογώνιες πλάκες αγνό σπιτίσιο σαπούνι, αλυσίβα, λουλάκι και χύληση, καταφθάνουν στο μέτωπο των πλυντηρίων. Αλλά δε φτάνει αυτό, χρειάζονται χέρια έμπειρα και δουλεμένα. Πρέπει να επιστρατευτούν γυναίκες έμπιστες, φιλενάδες και γειτόνισσες. Συντρέχτρες της Βάσως Δρακοπούλου (οσονούπω κας Μακρυδημήτρη) οι αείμνηστες Αθηνά Μπιστόλαινα και Βαγγελίτσα Κουφολιά (μάννα και θυγατέρα). Εικόνες μιάς άλλης αξέχαστης εποχής, σε μιά κορυφαία στιγμή του κοινωνικού βίου.