- Γεώργιος Παυλόπουλος (1922)
Δημοτικό (1925)
Γεώργιος Γκιόκας (1938)- Ο Σαραλέκας (-)
- Η παλιά γειτονιά (-)
- Δημοτικό σχολείο (22-5-1940)
- Μιλτιάδης Σεφερλής (1950)
- Απόκριες (1954)
- Γυμναστικές επιδείξεις (1954)
- Ερυθρός Σταυρός (1956)
- 25η Μαρτίου (1956)
- Βόλτα στο Σιδ. Σταθμό (1956)
- Απόκριες (1957)
- Λιοτρίβι Κουφόπουλου (1957)
- Πανηγύρι Αγουλινίτσης (1957)
- Πλύσιμο στη Σκάφη (1957)
- Ταμπλό Βιβάν (25-3-1957)
- Κεντρική οδός Επιταλίου (1957)
- Ιππικοί αγώνες Επιταλίου (1958)
- 28η Οκτωβρίου (1958)
- Κεντρική οδός Επιταλίου (1958)
- Χρήστος Μπεκυράς (1958)
- Νίκος Ρουσσάκης (1958)
- Ομάδα στη Λίμνη (1959)
Δημοτικό Σχολείο (1959)- Απόκριες (1960)
- Αυτοσχέδιος Θίασος (1960)
- Σχολικό θέατρο (1960)
Οδογέφυρα π. Αλφειού (1961)- Μήτσος Δεμέναγας (1962)
- Σχολικές εξετάσεις (1963)
- Αγιος Δημήτριος (2009)
- Κατάλογος φωτογραφιών
Μιλτιάδης Σεφερλής 1950
![]() |
Ο γιατρός Μιλτιάδης Σεφερλής (1878-1953) άφησε εποχή με την επιστημονική του επάρκεια και σχολαστικότητα. Η καταγωγή του ήταν από τη Φρύξα (Ανεμοχωράκι). Άσκησε γενική ιατρική στην Αγουλινίτσα, όπου παντρεύτηκε την ευγενική κυρία Φρόσω Κανελλακοπούλου (το γένος Γκιόκα) και απέκτησαν πολυμελή οικογένεια. Πολλοί τον θυμούνται με το γάϊδαρό του, σε διάφορες στιγμές της καθημερινότητας: πχ γυρίζοντας από κυνήγι με τις μπάλιζες κρεμασμένες στα κολιτσάκια, ή βγαίνοντας για καφέ στον «Πλάτανο» με ορισμένη σύνθεση παρέας, ή πηγαινοερχόμενος στο χτήμα του στη Χοντρολυγιά. Μετά την Κατοχή, μπασμένος πια στην ηλικία, το γαϊδούρι οδηγούσε αρχικά ο Δημήτρης και αργότερα ο Θοδωρής. Προσωπικώς, δεν τον θυμάμαι τον ίδιο το γιατρό, διατηρώ όμως την εξής ζωντανή ανάμνηση: Είχαμε πάει το συγκεκριμένο γαϊδούρι, με τον Πέτρο, σε ένα χωράφι με καλαμιά δίπλα στη σταφίδα του Θεουλάκη, για ολονύχτια βοσκή και ανάπαυση. Το δέσαμε από το πόδι, και στην επιστροφή, φορώντας μου την καπιστράνα στο πρόσωπο και βαδίζοντας εφ' ενός ζυγού στο στρατόνι, ο Πέτρος έπιασε ένα παθητικό σουξέ της εποχής: εγώ θα κόψω το κρασί! Ο Πέτρος ήταν ένας λεβέντης, τελειόφοιτος γυμνασίου ή πρωτοετής, ο δικός μου Τάκη Πλούμας. Και για τους δυό μας η ώρα ήταν ανοιχτή...






