Μήτσος Δεμέγανας 1962

 

 

Ο μάστρο-Μήτσος ο Δεμέναγας με τη μπετονιέρα του. Με τα χέρια του καλούπωσε τη γέφυρα του Αλφειού, τη μεγαλύτερη των Βαλκανίων εκείνη την εποχή (1960-1963), δουλεύοντας καθημερινά δύο βάρδιες! Τον είχαν «παραδεχτεί» ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Θεοδόσης Τάσσιος και ο επιβλέπων μηχανικός Χιώνης. Κάποιες πρακτικές παρατηρήσεις του απάνω στο έργο είχαν γίνει δεκτές. Ο Τάσσιος ακόμα του στέλνει «χαιρετίσματα». Ο μάστρο-Μήτσος έμαθε την οικοδομική από Ιταλούς τεχνίτες, στο υδροηλεκτρικό έργο του Λάδωνα (δεκαετία του '50). Πρωτομάστορας με τα ούλα του, όταν η οικοδομική του σκυροδέματος στα μέρη μας ήταν ακόμα σχεδόν άγνωστη. Χιλιάδες τόνοι πολτοποιημένου μπετόν έλαβαν την αυστηρή μορφή των κτιρίων. Όπου κάρφωσε το σκεπάρνι του και τράβηξε τις αλφαδιές του, το έργο γεννήθηκε απέθαντο. Ο μαστρο-Μήτσος έφτειαξε σχολή. Πολλοί σημερινοί οικοδόμοι ξεκίνησαν μαστορόπουλα κοντά του. Τους έδειξε όχι μόνο τη δουλειά, αλλά και εργατικότητα και προπαντός συνέπεια και τιμιότητα, σ' αυτόν το δύσκολο κλάδο τέχνης και χειρωναξίας. Η καταγωγή του είναι από την Κέα (Τζιά). Στο χωριό ήρθε με τα μεγάλα έργα. Του άρεσε φαίνεται το νερό μας, παντρεύτηκε τη Βάσω Μπουράκη, απέκτησε οικογένεια, εχρημάτισε επίτροπος στον άγιο Χαράλαμπο (επί παπα-Πέτρου) και πολιτογραφήθηκε αγουλινιτσαίος. Ο μαστρο-Μήτσος δεν είναι βέβαια Ανθέμιος ούτε Ισίδωρος, αλλά ένας τίμιος μάστορας που ήξερε καλά τη δουλειά του. Και στις δύο αυτές ιδιότητες, αυθεντικός συνεχιστής μιάς μεγάλης λαϊκής παράδοσης.