Ζωή από τη Λίμνη: Ο αλιευτικός συνεταιρισμός Αγουλινίτσας

Α. Οι Άνθρωποι – Συνέταιροι ή Ανθρώπινο Κεφάλαιο

ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ –Τσοροθανάσης–
ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ – Υιός –
ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – Νταχάος–
ΑΝΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – Γουλιέλμος–
ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΖΩΓΟΣ – Ποντίκας–
ΔΑΛΑΚΑΣ ΚΩΣΤΑΣ –Κουντουρίτης—
ΔΡΙΛΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΖΟΥΠΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΖΟΥΠΗΣ ΓΙΑΝΝΟΣ
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ –Μαλωμένος–
ΚΟΤΤΑΣ ΜΕΛΤΗΣ – Μπατζάκας–
ΚΟΥΡΗΣ Κ. –Καρακώστας–
ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ
ΜΠΑΡΚΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΜΠΑΡΚΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΜΠΑΡΚΑΣ ΝΙΚΟΣ
ΜΠΟΥΛΑΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΣΗΣ –Πιτσάνης–
ΠΑΠΑΝΔΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ –Χλεμπωνιάρης–
ΠΑΠΑΝΔΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ
ΤΣΑΜΠΟΥΡΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – Υιός –
ΤΣΑΜΠΟΥΡΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ – Γρής–
ΤΣΟΥΡΑΜΑΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ –Πίτσας–
ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ –Υιός–
ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΟΣ –Λόσταρος–
ΧΑΛΝΤΟΥΠΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ – Μπουσογιαννάκης–
ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – Παταώρας–

Β. Έδρα

Αγουλινίτσα – Επιτάλιον –

Γ. Περιφέρεια

Η λιμνοθάλασσα της Αγουλινίτσας, ο ποταμός Αλφειός, από τη γέφυρα των τρένων μέχρι τις εκβολές.

Δ. Νόμος

1168/1944 (Ενοικιάσεις ιχθυοτροφείων στους συνεταιρισμούς)
602/1914/5 Συνεταιριστικός νόμος

Ε. Διοίκηση

1) Γενική Συνέλευση μελών , όλοι εποπτεύονται από την ΑΤΕ και την Εφορία.
2) Διοικητικό συμβούλιο , μέλη 5 , θητεία 4 ετών
3) Εποπτικό συμβούλιο , μέλη 3 , θητεία 4 ετών

ΣΤ. Συνεταιριστική μερίδα

Από 1 κάθε μέλος ύψους 500 δρχ. (καταβεβλημένη?)

Ζ. Σκοπός

Κοινή εργασία – κοινή εκμετάλλευση των αγαθών της λίμνης – Συνεργασία με τους παραλίμνιους κατοίκους.

Η. Έναρξη - Λήξη

1949- 1968

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΙΝ

Η εκμετάλλευση των προϊόντων της λίμνης μας, ανετίθετο – ύστερα από προσφορές – σε έναν επιχειρηματία για 10 χρόνια. Έτσι βρίσκουμε το 1910 τον Τσαμαδό, το 1920 τους Γκιόκα, Κόκκινο, Ασημακόπουλο για λίγο, και πάλι το 1920 – 1934 τον Μαστροβασιλόπουλο. Το 1934- 1940 τον Μπελούση. Μετά ανέλαβαν οι Ιταλοί, 1940 -1949 λόγω πολέμου. Ο Συνεταιρισμός ξεκίνησε το 1949.
Οι κάτοικοι ήταν σε διωγμό και οι εκμεταλλευτές το έβλεπαν ως θέμα δικό τους. Έβαζαν θέματα βόσκησης , βούρλων – καλαμιών, κουκουναριών, και φυσικά λαθραίας αλίευσης. Υπό όρους και σε ορισμένους έδιναν άδειες εισόδου ακόμη και στην αμμώδη λωρίδα μεταξύ λίμνης και θάλασσας. Οι Ιταλοί ως κατακτητές είχαν απαγορέψει κάθε επαφή. Τότε ήταν που οι κλοπές αυξήθηκαν, και ο λαός υπέφερε και είδε το Συνεταιρισμό με καλό μάτι.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ

α) Άνοιγμα και κλείσιμο της Μπούκας με τη θάλασσα. Άνοιγμα και κλείσιμο του Μισοδίβαρου με το ποτάμι «Σεντουκιού». Υπήρχε και η μπούκα του Καϊάφα πριν το έτος 1930.
β) Κατασκευή και τοποθέτηση καλαμωτής μήκους 3 χλμ. Μπάσιμο της καλαμωτής προοδευτικά δυτικά. Φύλαξη των αλιευμάτων μέσα στη λίμνη – Εντός της καλαμωτής από τους «κλεφτοχελάδες»
γ) Παραλαμβάνουν τα παρακρατήματα από τους αλιείς (πυργιατζήδες – ρουκουτού -σκαριστά)
δ) Να συντηρούν τα αλιευτικά τους μέσα (καλαφάτισμα – δίχτυα – μπιζόβολα – καλάθια)
ε) Έλεγχος μέσα στη λίμνη για να μην αλιεύουν εντός της καλαμωτής οι «τρίτοι». Αυτά ήταν του συνεταιρισμού.
στ) Πωλήσεις αλιευμάτων εκ των παρακρατημάτων μέσω δημοπρασιών. Πωλήσεις προϊόντων εκ της καλαμωτής
ζ) Απόδοση φόρων (ποσοστά κατά προέλευση)
η) Ρύθμιση προσφοράς εργασιών από όλους τους Συνεταίρους (κυκλικά – με ισομέρια – όλοι για όλες τις δουλειές με ίσες αμοιβές κάθε μήνα)
ι) Συνεργασία με τα ελεύθερα Σωματεία (Πυργατζήδων – ρουκουτού ) για το καθορισμό των ημερών - ωρών εισόδου -εξόδου στην λίμνη, για αλίευση και παρακράτημα κατά πηγή και εποχή.
θ) Συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες (Αφειούσας – Αγουλινίτσας – Αγριδίου- Ανεμοχωρίου- Σαμικού - Λαδικού) καθώς και με τις εποπτεύουσες Αρχές (Νομαρχία – Εφορία -ΑΤΕ)

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ

Η Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος – υποκατάστημα Πύργου ήταν η κινητήρια δύναμη αρχής- τέλους του Συνεταιρισμού μας. Οργάνωσε συγκεντρώσεις των αλιέων του χωριού, ξεχώρισε τους επαγγελματίες από τους ερασιτέχνες. Τους επαγγελματίες τους ενέταξε στο Συνεταιρισμό, τους ερασιτέχνες στα σωματεία Ελεύθερων Αλιέων. Καθόρισε τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του κάθε ενός, και προχώρησε στην ίδρυση και λειτουργία του Συνεταιρισμού. Στην πρώτη Γενική Συνέλευση του Συνεταιρισμού, συντάχθηκε ο κατάλογος των ιδρυτικών μελών του Συνεταιρισμού, συζήτησαν και αποδέχθηκαν το καταστατικό τους, εκλέχτηκαν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, (5) και τα μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου (3). Είχε παρουσία η ΑΤΕ στις μηνιαίες συνεδριάσεις, και υποδείκνυε λύσεις στα διάφορα προβλήματα που συζητούσαν. Χρηματοδοτούσε – με έντοκο δανεισμό – το Νομικό πρόσωπο του Συνεταιρισμού, για αγορά ξυλείας και λειτουργικές ανάγκες. Δεν άργησε να κυλήσει ο χρόνος και όταν μοιράστηκαν στα μέλη τα πρώτα χρήματα από τα έσοδά τους, τότε τους ονόμασαν στο χωριό «ΔΙΒΑΡΑΔΕΣ»! προπολεμικά ήταν ένας, και τώρα πολλοί. Λογιστικά τους υποστήριζε ο συμπατριώτης μας ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ μέχρι το θάνατό του.
Αν θέλουμε να φωτίσουμε την προσφορά εργασιών του κάθε ενός μέλους μας σε ένα χρόνο μέσα στο Συνεταιρισμό, θα πρέπει να οπλιστούμε με δύναμη υπομονής :
 
* 365 μέρες και νύχτες, παντός καιρού. Μόνο για άνδρες. Ανασφάλιστοι κατ’ αρχάς. Αργότερα, το 1968 στον ΟΓΑ. Μακριά από το σπίτι τους και την οικογένειά τους για πολλές ημέρες και νύχτες.
* Σωματικές βαριές δουλείες, μέσα και έξω από τα νερά.
* Η μουσαμαδιά, το σταλίκι και το δίκαννο πάνω στο μονόξυλο. Το κρασί και το τσιγάρο για συντροφιά.
* Η υγεία τους σύντομα επιβαρύνεται ανεπανόρθωτα, υγρασία παντού.
* Και για αντάλλαγμα : Ένα εισόδημα για την συνήθως υπερπολύτεκνη οικογένεια του καθενός, το οποίο τους επέτρεπε να έχουν ψωμί αγοραστό στο σπίτι, τα στοιχειώδη απαραίτητα διατροφής και διαμονής.
 
Τουλάχιστον η λίμνη είναι κοντά μας, στην Αθήνα ή στο Λαύριο ξενιτεύεσαι!

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

Η φυσική λεκάνη απορροής των βροχοπτώσεων ήταν ο χώρος της λίμνης. Όλοι μας γνωρίζουμε τους λόφους που ξεκινάνε από το εκκλησάκι του Αγ. Γιώργη, φτάνουν στο μοναστήρι της Ζωοδόχου πηγής, συνεχίζουν στα παναμπέλια, με κατεύθυνση προς τα Αγριδέικα κτήματα. Ο λόφος του Αι-Λιά είναι ορόσημο για να προχωρήσουμε ανατολικά, να ξεπεράσουμε το εξωκλήσι του Αι-Νικόλα και να φτάσουμε στο Ανεμοχώρι, και από εκεί στη θέση «κλειδί», για να βρεθούμε στο σημείο σχεδόν επαφής των λιμνών μας Καϊάφα και Αγουλινίτσας.
Φυσικά ρέματα συγκεντρώνουν τα νερά και τα οδηγούν χρόνια τώρα στη λίμνη, με μια ουσιώδη διαφορά!! Αυτά τα νερά τα προηγούμενα 5 περίπου χρόνια πριν την αποξήρανση, είχαν μαζί τους φορτία λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων. Έτσι ο βυθός της λίμνης βλάστησε χλόη (μαλούπα) και αποστέρησε το οξυγόνο των νερών, ενώ ταυτόχρονα δυσκόλεψε την ελεύθερη κίνηση των αλιευμάτων. Άλλη αιτία ήταν τα πολλά μεταλλικά σφαιρίδια (σκάγια) που είχαν σχεδόν δημιουργήσει σεντόνι πάνω στο βυθό της λίμνης, και κατέληγαν στα στομάχια των πτηνών – νεροπούλια- που αδυνατούσαν στη συνέχεια να φτερουγήσουν να πετάξουν.
Τα αποτελέσματα δεν άργησαν. Τα αλιεύματα λιγόστεψαν, κυρίως τα ψάρια τα βρίσκαμε ανάποδα- σκασμένα. Οι διβαράδες άρχισαν -αργά- να προβληματίζονται. Γίνονταν συσκέψεις φορέων με θέμα τη λίμνη, τα κουνούπια, την αύξηση των προς καλλιέργεια εδαφών. Τότε ήταν που έφτασαν δύο προτάσεις από την ΑΤΕ προς τη Γενική Συνέλευση των Αλιέων του Συνεταιρισμού.
Η πρώτη ήταν να στραφούμε προς την αλιεία στη θάλασσα. Η ΑΤΕ θα χρηματοδοτούσε τη κατασκευή αλιευτικού στόλου θαλάσσης με τα απαραίτητα σύνεργα. Έλειπε η εμπειρία. Υπήρχε ο φόβος του ανοιχτού πελάγους, δεν το αποφάσισαν!
Η δεύτερη πρόταση ήταν, στροφή στο αυγοτάραχο! Θα διατηρούμε καθαρή μια ζώνη στη λίμνη, θα εκτρέφουμε κεφαλόψαρα, και θα περάσουμε στη παραγωγή αυγοτάραχου!
Αυτή η πρόταση καλοάρεσε, συζητήθηκε και αποφασίστηκε να μεταβούν για εκπαίδευση – τεχνογνωσία δυο -τρεις δικοί μας διβαράδες στο Μεσολόγγι.
Πράγματι έφτασαν στη λίμνη του Μεσολογγίου οι δικοί μας παρέμειναν εκπαιδευόμενοι, αλλά δε μεταλαμπάδευσαν γνώση. Αυτό επαναλήφθηκε και πήγαν και δεύτερη αποστολή, αλλά και πάλι χωρίς επιτυχία.
Ύστερα από αυτά, όλα ήταν προδιαγεγραμμένα. Οι διβαράδες μετανάστευσαν, η λίμνη εγκαταλείφτηκε με τα γνωστά αποτελέσματα!
Θα πρέπει να αναφερθεί και ένα τυχαίο γεγονός που συνέβη στα χρόνια ζωής της αναζήτησης λύσεων για τη συνέχιση της λειτουργίας της λίμνης, και φυσικά του Συνεταιρισμού. Το γραφείο του Συνεταιρισμού το οποίο στεγαζόταν στο ισόγειο του σπιτιού του Χίλιου , κοντά στην αγορά του χωριού, απέναντι από το ξυλόφουρνο του Νιόνιου Κολέτσου καήκε και καταστράφηκαν τα δεδομένα – στοιχεία και βιβλία. Τότε ήταν που ο γραμματέας – λογιστής του Συνεταιρισμού με κάλεσε και τον βοήθησα σχεδόν ένα μήνα. Ήταν ο Γεώργιος Παρασκευόπουλος, και μαζί με τους επόπτες της Υπηρεσίας Συνεταιρισμών, της ΑΤΕ Πύργου, συντάξαμε – τρόπος του γράφειν – συγκεντρωτικές καταστάσεις , εκδοθέντων και ληφθέντων τιμολογίων μισθοδοσίας, - προσωρινό ισοζύγιο κ.α. Ό,τι δηλαδή ζητούσε η εφορία Κρεστένων για να μας δώσει φορολογική ενημέρωση, για να έχει ο Συνεταιρισμός συνέχεια.
Από τότε το «χρωστούσα» αυτό το κείμενο !
Τα δύο τελευταία χρόνια, η εκμετάλλευση της λίμνης είχε ανατεθεί στους Ραπακούλια -Γκολέ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τους εναπομείναντες διβαράδες ως εργάτες. Η ΑΤΕ το έτος 1970 δεν ανανέωσε τη σύμβαση με την ιδιωτική επιχείρηση. Την παρέδωσε για αποξήρανση.

ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ (Όπως γράφονται στο βιβλίο Ιωαν.Βίτσα, δεν επιβεβαιώνονται)

Σίγουρα θα αναρωτηθήκατε, επειδή οι «διβαράδες» ήταν άνθρωποι σαν εμάς, ίσως θα θέλατε να τους συγκρίνετε οικονομικά με τους παλαιότερους «εκμεταλλευτές» της λίμνης. Λάθος!! τα ποσοστά θα σας το αποδείξουν καθαρά.
Ο Συνεταιρισμός αποδίδει στο Δημόσιο:
α) 15000 οκάδες ιχθύων κάθε κατηγορίας ετησίως , ασχέτως παραγωγής.
β) 50% από τα παρακρατήματα των ελεύθερων αλιέων.
γ) 25% από την αλιεία των μελών του Συνεταιρισμού (μ. κανάλι-κλειδί)
Σε αυτά να προστεθεί και το ετήσιο μίσθωμα που ήταν σταθερό!!! Ίσως όχι αθροιστικά. Συνήθως ο νεότερος νόμος αναιρεί τον προϋπάρχοντα.
Ένα άλλο σημείο ήταν οι «δημοπρασίες» των προς πώληση αλιευμάτων: Παρουσιάζονταν 4 ή 5 υποψήφιοι, χτυπούσαν τις τιμές 1 ή 2 συνεννοημένοι μεταξύ τους σε χαμηλές τιμές, και τα αγόραζαν όλα και τα μοιραζόντουσαν όλοι.
Εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα πως μέσα από τη παρουσία του Συνεταιρισμού ωφελείτο το Δημόσιο, που επόπτευε τις πωλήσεις με υπαλλήλους του (εφοριακούς και τραπεζικούς).
Δυστυχώς δεν έχω στοιχεία για τους ιδιώτες, προπολεμικά, αν είχαν και αυτοί ποσοστά, πέραν του ετησίου μισθώματος και τι τελικά απέδιδαν!!

ΚΟΙΝΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ (ΕΤΩΝ 50-60)

Για την εποχή του, η έκδοση κοινής εκκαθάρισης ήταν πολύ προχωρημένη υπόθεση. Ούτε και σήμερα (50 χρόνια μετά) είναι εύκολη η αποδοχή της κοινής εκκαθάρισης από τους Συνεταίρους! Ρίξτε μία ματιά στα κοινόχρηστα των πολυκατοικιών. Γίνονται ομηρικοί καβγάδες!
Στους μικρούς Συνεταιρισμούς είναι συχνά – πυκνά αιτία για τη διάλυσή τους. Στο Συνεταιρισμό μας λειτούργησε αρχή – τέλος , και είναι άξιο σεβασμού γιατί την αποδέχονταν όλοι οι συνέταιροι. Θα ακολουθήσει μικρή αναφορά για το τρόπο λειτουργίας της μηνιαίας κοινής εκκαθάρισης :
Α) Έσοδα
α) από πώληση αλιευμάτων καλαμωτής,
β) από πώληση αλιευμάτων δικαιώματος πυργιατζίδων, γ) από πώληση αλιευμάτων Ρουκουτού,
Β) Έξοδα
α) αξία υλικών για καλαμωτή,
β) Επιβάρυνση από δάνειά μας,
γ) Γραφείο Συνεταιρισμού-ενοίκιο-γραφική ύλη,
δ) Φόροι
Η διαφορά Α -Β οδηγείτο σε επιμερισμό, σε όλους τους Συνεταίρους. Υπήρχε ισομερής απασχόληση όλων σε όλες τις δουλείες, άρα όλοι λάμβαναν το ίδιο ποσό. Αυτό επαναλαμβανόταν 12 φορές το μήνα, και η ανακεφαλαιωτική (13η) μία φορά το χρόνο ξεκαθάριζε και επιμέριζε σε όλους τους διβαράδες-Συνεταίρους αυτά που δικαιούταν ο καθένας από την ετήσια εκμετάλλευση της λίμνης. Να τονιστεί ότι όλες οι πωλήσεις γίνονταν τοις μετρητοίς.
Άλλοι καιροί!

ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΑΓΑΘΩΝ

Οι προσωρινές δημοπρασίες για τις μικροποσότητες προϊόντων εκ των παρακρατημάτων, από τους πυργιατζήδες και τους Ρουκουτού, συνήθως κατέληγαν σε εμπόρους του χωριού μας. Ο μπάρμπα ΦΩΤΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ (παπόρης) θα έκανε τις μεταφορές με το άλογό του. Έτσι όλα τα προϊόντα κατέληγαν φρέσκα στους καταναλωτές. Τις μεγάλες ποσότητες των προς πώληση αγαθών (Χέλια – κεφαλόπουλα και λαβράκια ), τις είχε υπό τον έλεγχό της η ΑΤΕ. Με αυτό το τρόπο εισέπραττε η ΑΤΕ, για λογαριασμό του Συνεταιρισμού τις αξίες των προϊόντων. Συνήθως, μια φορά το χρόνο, οι Ιταλοί-έμποροι- ναύλωναν φορτηγό πλοίο και πότε από το Διβαρόσπιτο, και άλλοτε από το Κατάκολο, παραλάμβαναν τα αλιεύματα, πάντα μέσω της ΑΤΕ.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

* Ευχαριστώ όλους , όσοι με βοήθησαν, απόγονοι διβαράδων, και μη , για αυτό το κείμενο.
* Το βιβλίο του Ιωάννη Βίτσα, πολύτιμο. Βέβαια δεν εξαντλήθηκε, δώστε μας και άλλες πληροφορίες που τυχόν διαθέτετε! Για επίλογο θα αναφέρω ένα στιγμιότυπο που συνέβη κατά τη διάρκεια χελέματος-ψαρέματος κάποια Τετάρτη μέσα στη λίμνη : Δήθεν τυχαία πλευρίζαμε την καλαμωτή για να καμακώνουμε μέσα σε αυτή που είχε πολλά αλιεύματα. Ο μπαρμπα-Μ.Κ. με καλό τρόπο μας έδιωχνε λέγοντας μας: -Τραβάτε παραπέρα βρε παι(ζ)ιά. Δεν πρόφερε καλά το δέλτα λόγω πρόσθετων οδοντοστοιχιών, και εμείς δε τον ακούγαμε και συνεχίζαμε.
* Γλιστρούν τα οδοντικά σύμφωνα σαν τα χέλια μέσα από το βολκό , τ ’ακούς Γιώργο? Τότε ήταν που ήρθε ο Ν.Κ. και για τιμωρία μας πήρε τα καμάκια. Ο Βασίλης Λοχιάς, χωριανός μας του τραγούδησε σε καλαματιανό σκοπό : «-Κουμπάρος και αν μας πήρε τα παλιοκάμακα, ο ίδιος θα τα φέρει, έτσι είν’ τα πράγματα». Έτσι και έγινε με καθυστέρηση 2 περίπου ωρών.’Επρεπε και οι διβαράδες να φυλάξουν τους κόπους τους.

ΚΙ ΑΛΛΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

1) Σε κάθε «έξοδο» από τη βάρδια στη λίμνη, ο κάθε διβαράς κουβαλούσε χέλια και ψάρια για το σπίτι του, και όχι μόνο. Τα πιο πολλά τα αντάλλαζε με πατάτες – φασόλια – κρασί – λάδι- τυροκομικά κ.α. με τις γειτονικές οικογένειες. Με αυτό το τρόπο τα αγαθά της λίμνης διαχεόταν σε όλο το χωρίο, και ακόμη παραπέρα.
2) Είχαν συνήθεια και έκαναν στο εκκλησάκι του Αι-Νικόλα Αγριδίου, λειτουργεία με αρτοκλασία κάθε χρόνο, μετά το πέρας των εργασιών τους και τη πώληση των αλιευμάτων τους. Παραβρίσκοντο όλοι.
3) Άλλη κοινωνική εκδήλωση, ήταν στη Στροφυλιά. Άναβαν φωτιά στο ύπαιθρο φυσικά για να ψήσουν χέλια και ψάρια. Περιποιούνταν τους καλεσμένους τους, που είχαν διασχίσει τη λίμνη με μονόξυλα. Ακολουθούσε μεγάλο «φαγοπότι». Δεν αναφέρω το κρασί, επειδή δεν γνωρίζω το τονάζ. Πρέπει να θυμάται η σεβαστή δασκάλα μου τις λεπτομέρειες. Πήγε με τις γόβες της. Δεν ήξερε …δε ρώταγε των.. μπαμπακιά- μπαμπόρο.
4) ΤΑ΄ΠΙΑΣΕΣ … ΦΑΤΑ! ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΣ ΟΥΤΕ ΤΟΥ ΠΑΠΠΑ
Βγήκε στην αγορά του χωριού, μετά το μπάσιμο της Τετάρτης στη λίμνη ο Κ. και άρχισε τα … παινέματα. Το άκουσε στη παρέα του ο Παππας Μ. και αμέσως πήρε χαρτί και μολύβι και έγραφε ένα πρόχειρο σημείωμα «ΚΟΥΛΑ, ΔΩΣΕ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΕΝΤΕ ΧΟΝΤΡΑ ΧΕΛΙΑ. ΗΡΘΕ Ο ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΨΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΦΑΜΕ. ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΓΑΛΑΡΙ». Τύλιξε πρόχειρα το σημείωμα, το έδωσε στο μικρό του καταστήματος και τον έστειλε στο σπίτι του κτηνοτρόφου – ψαρά Κ. Θα σου δώσει 5 χέλια του είπε, να μου τα φέρεις στα χέρια μου. Έτσι και έγινε, τα χέλια έφτασαν, ο παπάς που περίμενε παραπέρα τα πήρε και τα πήγε σπίτι του και τα έφαγε με τη παπαδιά του. Όταν το κατάλαβε ο Κ. ήταν αργά. Ωστόσο μονολόγησε : -…την καμούτσα του, ήταν και στην παρέα μου! Μου το είπε ο Σπυριδάκος , αδελφός της Κούλας.