Στην ενότητα της Λογοτεχνίας θα βρείτε έργα επιταλιωτών Συγγραφέων.

 

Φρούτα Εποχής

 

 

Πού είν' ο Βάγκνερ;

Πού είν' ο Πουτσίνι;

«Είμεθα πτωχός λαός, πλάκωσαν και αι ζέσται» που έλεγε ο Μπόστ, αφήστε τα!

Επίσης είμεθα και πολύ λίγοι.

Έβλεπα πρόσφατα τη λίστα παραληπτών των «Ε.Ν.», τη συσχέτισα με τα αποτελέσματα της τελευταίας απογραφής και αναμετρούσα το πόσοι παραμένουν ενεργοί πολίτες, πόσοι καινούργιοι ανεδείχθησαν. Πολύ λίγοι. Ως εκ τούτου γνωριζόμαστε καλά, παροικούντες και μη την ...ιδιαιτέραν.

Είμαστε λίγοι. Αυτό είναι και καλό, είναι και κακό.

Καλό γιατί έχουμε τη δυνατότητα να αναπτύσσουμε στενότερες σχέσεις, κατά τις επιλογές μας βεβαίως. Κακό γιατί συχνά - πυκνά υποχρεώνεσαι (από κάποιους, από κάτι, δεν προσδιορίζεται εύκολα) να στέκεσαι απέναντι στην κάθε κατάσταση φιλικώς ή εχθρικώς. Ή με την Κική ή με την Κοκό. Πρέπει να λες ή ότι το χωριό έγινε μικρό Παρισάκι (sic), ή ότι το έργο της ανάπλασης του κεντρικού δρόμου είναι καταστροφικό. Ποτέ κάτι πιο στρογγυλό, ούτε να αποστασιοποιείσαι. Δεν σου επιτρέπεται.

Δεν ήθελα να θυμηθώ το ξεκαρδιστικό που μου παράσταιναν για τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. αλλά όχι, θα το θυμηθώ! Τα επιτελεία, λέει, μήνες πριν φυλλομετρούσαν τους εκλογικούς καταλόγους, έγραφαν - έσβηναν νύχτες αξημέρωτες, και μας κατέτασσαν στους φίλους ή στους εχθρούς, κατά το δοκούν. Τερατολογίες αργόσχολων, δεν τα πιστεύω! Αλλά για υλικό μυθιστορήματος, καλό.

Επίσης επειδή είμαστε λίγοι, κωλυόμεθα να έχουμε δημόσια λόγο για τα κοινά. Δεν μας επιτρέπεται η διαφοροποίηση, μια γνώμη δυο κλικ πιο δεξιά, πιο αριστερά, ανάλογα. Κι αν το τολμήσουμε θα μας έχουν μούτρα και θα μας γλωσσοτρών μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές, οπότε όλα θα ξαναγίνουν μέλι - γάλα. Και θα ξαναγίνουν μέλι - γάλα, μόνο αν εκδηλωθούμε αναφανδόν υπέρ του μέχρι πρότινος ...γλωσσοτρώγοντος. Διαφορετικά, φίδι που μας έφαγε.

 

 

Είμαστε λίγοι, μια χούφτα άνθρωποι. Μικρός κι ο τόπος, στενός. Αν είμαστε τουλάχιστον άλλοι τόσοι, δυο χωριά πάρα πάνω, θα αραίωνε η πικρίλα, θα σκόρπιζε το κακό.

Επιπλέον εμείς οι παρεπιδημούντες στην Αθήνα και στην αλλοδαπήν γενικώς, εκτός που δεν πρέπει να λέμε πολλά - πολλά, δεν μας επιτρέπεται επίσης να κάνουμε προτάσεις περί τα προβλήματα. Έχουμε δει άλλωστε τίποτα διαφορετικό; μήπως πήγαμε δυο βήματα παραπέρα!

Να μην το βασανίζουμε και να μην το πάμε μακριά. Σε τούτο το φύλλο χρειαζόταν κάποιος να γράψει στα «Ε.Ν.» Έξω απ' τα δόντια, που λέει και η κυρία Μαλάμω, για ένα θέμα σοβαρό λίγες κουβέντες, ήρεμες και αποστασιοποιημένες από προσωπικά. Στο επόμενο φύλλο θα υπάρξει άλλο θέμα, ίσως σοβαρότερο. Πράγματα που γίνονται βεβαίως προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά και παραλείψεις. Πολύ θα ήθελα να δοκιμάσω μια ψύχραιμη προσέγγιση θεμάτων ειδησεογραφικών καθαρά. Μα δεν τολμώ. Θα περάσει από ψιλή κρησάρα η στάση της μάνας μου, του πατέρα μου (που δεν ψήφισε καθόλου), των αδελφών (κυρίως), της ξαδέρφης μου, μιας θείας μακρινής, παλιάς κουμουνίστριας και νυν θεού - σας.

Πώς, πώς πώς! Τι δείχνει; Όχι, όχι. Αυτό δεν θα το πω! Αλλά το πως είναι αστεία όλα τούτα, αυτό θα το πω.

Φρούτα εποχής! Εδώ κι ο Βάγκνερ, εδώ κι ο Πουτσίνι! Το κοινό του ze t' aime ποδοκροτεί έξαλλο. Ο Κάτμαν, η Τσίλα, ο Βας-Βας, η κυρία Ελισάβετ, η γυναίκα Μαραντόνα, όλοι εδώ. Λείπει μόνο η αθωότητα και το μεράκι τους για σουξέ.

Κι επειδή, όσο κι αν μαλλιοτραβηχτούμε, τίποτα δεν θ' αλλάξει, ας αλλάξουμε τουλάχιστον από μόνοι τη ζωή μας. Στο ακρογυάλι που πλένεσαι, περιστεράκι γένεσαι!

Κάνετε καμμιά εκδρομή, ν' ανοίξει το μάτι, έχει πιο πέρα κόσμο με άλλες συνήθειες, άλλες έγνοιες και καημούς. Ξανοιχτείτε στις κοντινές παραλίες, δεν είμαστε πια και το άλας της γης! Επιστρέφοντας, ας εφαρμόσουμε στην αγορά ό,τι είδαμε εκεί στα ξένα μέρη, καλό θα είναι! Α, και στο καφενείο να κουβεντιάζουμε χαμηλόφωνα, δε χρειάζεται να τα ακούν όλα οι διπλανοί πια, άσε που δεν θέλουν κιόλας. Και σεις φίλοι καταστηματάρχες, εκείνη τη μουσική για φυλακισμένους που παίζει στη διαπασών κατακαλόκαιρο, αλλάξτε την πια. Επίσης αλλάξτε την επίπλωση, τη διακόσμηση, το σέρβις, κάτι. Διαφορετικά μην γκρινιάζετε που στις εννιά το απόγευμα αδειάζει το χωριό.

Εμείς οι Αθηναίοι, φέτος, ας τονώσουμε την τοπική αγορά. Δεν χρειάζεται να τρέχουμε για το παραμικρό στον Πύργο.

 

 

Καλοκαίρι, με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι. Και μην σας δω «παρά θιν' αλός» με τη χρυσή αλυσίδα και τη σαγιονάρα με λευκό καλτσάκι! Το καλοκαίρι έφτασε και είν' όλα Χαλαρά. Κανείς δεν κοιτάζει πού πάτε, τι τρώτε, τι πίνετε, πού πάτε και το δίνετε! Αυτά τα πρόσεχε η Τασσώ Καββαδία στις ελληνικές ταινίες. Ε, και κάποιοι ακόμη, αλλά να μην πλήξουν οι καημένοι, κρίμα είναι.

Πλατσουρήστε στα ρηχά και να μου μαυρίσετε στον ήλιο (με μέτρο). Μια Κρεολή να μου γίνετε. Τα παιδιά, τα κορίτσια, οι παιδοβούβαλοι, όλοι.

¶ντε βρε! Καλό καλοκαίρι!

Δημήτρης Χίλιος